Maatschappelijke Stage

Moet je van je school een maatschappelijke stage lopen, wil je mensen met een verstandelijke beperking helpen en weet je zo veel van paarden dat je een paard kan begeleiden, dan ben ook jij van harte welkom op Manege Nieuw Amstelland.

Wat bieden wij?

    Een hele gezellige en leerzame stageplaats op zaterdagmiddag van 15:00 tot 17:00 uur op een 5-sterren manege.

  1. Bewijzen van je deelname aan de stage
  2. Uitgebreide begeleiding met oa. uitleg over de ruiters en hun paarden en evaluatie van de les.
  3. Een getuigschrift na (voldoende) afronding van je stage. Altijd handig bij toekomstige sollicitaties.
  4. En het allerbelangrijkste: hele dankbare ruiters, die het beregezellig vinden dat jij ze hebt willen begeleiden.

Wat vragen wij?

  • Dat je voor minimaal 15 keer (= 30 uur) mee komt helpen. Dat vragen we,omdat het wat meer tijd kost om onze ruiters te leren kennen, dan bij gewone ruiters.
  • Dat je al een beetje ervaring hebt met paarden, zodat je ze zelfstandig kunt begeleiden.

Voel je wat voor deze stageplaats? Meldt je dan aan op manege Nieuw Amstelland, tel 020-6432468 en vraag dan naar Yvonne van de Ven
We hopen dat je onze gelederen komt versterken. En neem gerust schoolgenoten mee!

Daphne heeft bij ons in het schooljaar 2007-2008 stage gelopen.Ze schreef daar het volgende over in haar verslag:

Ik rij nu 9 jaar bij manege Nieuw Amstelland in Amstelveen. Daar loop ik voor LO2 mee met de les voor gehandicapten. Ik loop dan naast het paard en geef ondertussen individuele begeleiding aan de ruiters. Verder help ik met het op- en afzadelen van de paarden en pony’s.

Toen mijn eerste dag erop zat, was het heel anders dan ik had verwacht. Het contact tussen iedereen is veel beter dan ik dacht. Iedereen gaat heel goed en gezellig met elkaar om, tijdens en buiten de lessen. Ik had verwacht dat er een rijtje paarden zou lopen met af en toe iemand ernaast en dat er zo nu en dan een volte werd gemaakt. Op het begin kwam er heel veel op me af en dacht ik, waar ben ik aan begonnen. Nu ben ik heel blij dat ik hier voor heb gekozen. Ik vind het nog steeds leuk om te doen en ik heb echt heel veel geleerd.

Mijn doelen verschillen per persoon. Het ligt er ook heel erg aan wat voor handicap de ruiter heeft. Bij de een bereik je een doel veel makkelijker dan bij de ander. Sommige doelen heb ik snel bereikt, andere doelen heb ik niet bereikt en sommige zullen ook nooit lukken denk ik. Er is bijvoorbeeld een ruiter die vroeger een erg langzaam paard heeft gehad, die nu constant het paard zit aan te drijven waar hij op rijd. Dan is het doel dus om hem daarmee te laten stoppen. Het lijkt misschien simpel maar dat is het absoluut niet. Een voorbeeld van een doel dat ik snel bereikt heb, is iemand goed de hoeken in te laten sturen. Dit was mijn doel met Richard. Met hem loop ik nu vast mee, dus dan kan ik elke week ergens goed aan werken. Ik wil dus blijven werken aan de doelen die ik niet bereikt heb. Als ik mijn doelen voor die les heb bereikt, kijk ik of ze de volgende keer weer lukken. Als dat het geval is, zoek ik weer een nieuw doel.

Als ik alle reflecties terug zie, valt me op dat het contact met de collega’s altijd goed is. De contacten met de ruiters was op het begin nog niet heel erg goed, omdat ik toen nog niemand kende. Je moet er dan nog achterkomen wie welke handicap heeft en wie wat wel en niet kan. Nu weet ik bij bijna iedereen of ik korte of lange vragen moet stellen, of dat ik een ja/nee vraag stel, of een open vraag. Bij de een weet ik dat hij of zij zich aanstelt, bij de ander weet ik dat het echt is. Het is best moeilijk om daar gelijk mee goed om te kunnen gaan en erachter te komen hoe iedereen in elkaar zit. Ik vind het contact met de ruiters nu dus veel beter. Omdat ik alle paarden en pony’s al kende naast wie ik liep, ging het contact ook heel goed daarmee. Na een paar weken kreeg ik van Claire een soort trucjes om dat contact te verbeteren. Bijvoorbeeld je hand iets onder de neus van het paard doen en als het paard je hand dan aanraakt weet je dat je goed contact hebt. Dat soort dingen zijn leuk om te doen vind ik. Het contact met de ouders is ook steeds beter gegaan. Sommige ouders lopen mee terwijl ik een ruiter begeleid, dan wordt dat contact heel goed. Andere ouders gaan dan aan de kant zitten en die spreek je verder niet heel erg, dan is het contact die dag wat minder. Het instructie geven gaat nu ook veel beter omdat ik nu weet wie wat kan en wat ik daar nog aan kan veranderen.

Comments are closed.